حاكمیت قابل اتكا

ما انسانها از كودكی یاد میگیرم به یك تكیه گاه متكی باشیم. وقتی كودك هستیم به والدین خود تكیه میكنیم و به آنها اطمینان داریم كه در مواقع سخت یاریمان میدهند و هیچ وقت ما را در برابر مشكلات تنها نمیگذارند. وقتی كه از سنین كودكی دور میشویم و به نوجوانی، جوانی، میانسالی و سپس كهنسالی میرسیم این تكیه به تكیهگاه شاید به ظاهر كم شده و یا از بین برود ولی در واقع از صورتی به صورتهای دیگر تغییر میكند. در نوجوانی افراد خارج از خانواده به آرامی وارد زندگی میشوند و انسانها به آنها تكیه میكنند به مانند دوست صمیمی، معلم و غیره، در جوانی تكیهگاههای جدیدی وارد معركه میشوند به مانند نامزد، همسر و غیره، در میانسالی تكیه گاههای دیگری وارد میشوند به مانند مجامع و باشگاههایی كه مرد میانسال عضو آن است و در سنین پیری هم به نوبه خود برای فرد کهنسال تكیه گاههایی وجود دارند. به غیر از خداوند متعال كه پشت پناه تمامی موجودات عالم است در تمامی این دورههای سنی اطمینان به یك تكیه گاه به عنوان حاكمیت وجود دارد كه در فواصل مختلف زمانی و مكانی صور مختلفی دارد ولی در اصل آن یك اطمینان وجود دارد كه مردم تحت حكومت مطمئن هستند كه كارهای بزرگ و مشكلات مهم مملكتی به دست حاكمیت حل خواهد شد و یك قدرت فرابشری برای آنها قائل هستند.در واقع خیلی از مشكلات لاینحل برای مردم عادی برای حاكمیت قابل حل است زیرا افراد حاكم دارای قدرت ناشی از ثروت مادی و نیروی نظامی هستند و با این قدرت میتوانند مشكلات ناشی از بلایای طبیعی و غیر طبیعی را تا حدود زیادی حل بنمایند. حتی در بعضی از این موارد به مانند سیل و زلزله و جنگ فقط حاكمیت كشور درگیر مسئله وارد گود نمیشود بلكه حاكمیت سایر كشورها هم سعی میكنند كه به همتایان خود در